woensdag 17 september 2014

Tinder

Jaren geleden hoorde ik voor het eerst van datingsites, ik geloof dat het relatieplanet was. Ik weet nog dat ik dacht, "waarom moet je je nou inschrijven op internet om een leuke man tegen te komen? Daar loop je toch gewoon tegenaan". Nu, jaren later zijn er talloze datingsites, ik vind het net een soort "marktplaats" voor mensen. Je laat je op je best zien en hoopt dat dit "verkoopt". Tegenwoordig is het gewoon een hype en dan vooral de app-versies, je kan er niet meer omheen. Dat gezegd te hebben, ook ik zit op zo'n app.. gewoon, omdat ik er niet omheen kon.. Nee eigenlijk was ik weer eens nieuwsgierig.
                      

                              

Na al een paar keer gehoord te hebben van tinder, ben ik toch de app winkel maar ingedoken en heb vervolgens mijn persoonlijke marktplaats advertentie op tinder gemaakt. Leuk dat ik het vind! Zo hypocriet, ik weet het, jaren lang heb ik geroepen "ik moet dat gedoe allemaal niet", en kijk me nu eens fanatiek zitten klikken op hartjes en kruisjes. Dat hartjes en kruisjes concept is voor mij ook precies wat het zo leuk maakt. De grote vleeskeuring, eerst een foto zien en beslissen of het ja of nee wordt, en pas wanneer je allebei op het hartje hebt geklikt kan je praten. Zo is het dus mijn eigen schuld als een of andere gek tegen me gaat praten want ik heb tenslotte zelf op het hartje geklikt. Ik ben (zelfs op zo'n app) nogal kieskeurig. Het moet wel een beetje aantrekkelijke man zijn en het liefst ook nog met gedeelde interesses. Er komen een figuren voorbij.. dan snap je gelijk dat online hun laatste poging is om nog maar aan een date/relatie/seks te komen. Schokkend gewoon! Maar af en toe gebeurd het dan toch "It's a match", joepie!


                                                    

Als het dan eindelijk gelukt is zo'n felbegeerde match binnen te slepen kan het berichten sturen beginnen. En werkelijk, dan valt weer de helft af.. De meest rare openingszinnen komen voorbij. "Gefeliciteerd met onze match", mag ik even een teiltje? Of, "wanneer we gaan trouwen, dan vertel ik in mijn belofte dat mijn hart sneller ging slaan toen ik jouw foto voorbij zag komen op tinder", oke die vond ik best grappig. Maar als de openingszin dan niet zo slecht is en er daadwerkelijk een gesprek ontstaat vind ik het ook maar raar. Bijna elk gesprek verloopt hetzelfde. Hallo, hoe is het, wat doe je in het dagelijks leven, waar kom je vandaan, wat zoek je op tinder? Een kruisverhoor in sneltreinvaart. Maar de vraag, wat zoek je op tinder.. ik heb zelf werkelijk geen flauw idee! Ik zoek eigenlijk helemaal niks, tenzij het een knappe rijke man is die het geweldig vindt om te shoppen en mij een inloopkast met inhoud wilt geven (echt, ik ben eens ont-matched door dat antwoord, hilarisch!). Ik denk niet dat ik ooit ga daten via tinder, dus dat zoek ik niet, nieuwe vrienden zoek ik ook niet, ik zit gewoon lekker nutteloos te zijn! 

Stiekem, diep van binnen, ben ik ondanks mijn tinder verslaving nog net zo overtuigd van "waarom moet je je nou inschrijven op internet om een leuke man tegen te komen? Daar loop je toch gewoon tegenaan". Ik vind het heerlijk om te dagdromen over hoe mijn prins op het witte paard tegen me aanloopt in een supermarkt. Al zal ik eerst boos zijn want ja, ik word nou eenmaal snel boos als iemand tegen me aanloopt, maar daarna haalt hij een heerlijke fles wijn uit het schap (heerlijke wijn in een supermarkt is ook onzin..) om vervolgens samen buiten in het park, in de zon, die heerlijke wijn op te drinken. En ze leven nog lang en gelukkig! Dat is hoe ik het wil, of in ieder geval iets wat er op lijkt. Niet, we klikten allebei op het hartje, hadden nutteloze gesprekken, gingen maar eens daten, en we leven nog lang en gelukkig.












 

vrijdag 28 maart 2014

Vriendschap is een illusie.

Oké, het is echt een eeuwigheid geleden dat ik een blog heb geplaatst maar niet getreurd (of juist wel), daar ben ik weer!

Het schrijven van een blog heb ik continu voor me uitgeschoven. Het liefst wou ik gewoon weer een vrolijk verhaaltje schrijven maar dat lukte gewoon even niet. Ik ben er in de afgelopen maanden meer dan ooit achter gekomen dat het leven gewoon niet áltijd leuk is. En vandaag bedacht ik me, waarom zou het een vrolijk verhaal móeten zijn. Misschien omdat mensen het verwachten? Maar goed, niet alles hoeft te gaan zoals verwacht.

Zo had ik bijvoorbeeld, naïef als ik ben, verwacht dat bepaalde mensen áltijd voor je klaar staan, "vriendschap voor het leven". Helaas is dit geen zekerheid in het leven, vrienden komen en gaan. Sommige blijven altijd, en dat zijn de mensen die je niet elke dag hoeft te spreken of te zien. Misschien zelfs maanden niet, maar als je elkaar dan spreekt of ziet dan weet je dat het goed zit.
Maar daar waar vriendschappen komen en gaan blijft familie altijd bij je. In goede en slechte tijden, in voor en tegenspoed (Jezus wat cliché!).

Het is raar om er achter te komen dat sommige mensen je simpelweg laten vallen als het even niet gaat, het is raar om er achter te komen dat tegelijkertijd sommige mensen wel voor je klaar staan, ook mensen waar je het helemaal niet van verwacht. Maar dingen gaan nou eenmaal niet altijd als verwacht.

Eén keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie, vriendschap is een droom, een pakketje schroot met een dun laagje chroom.