woensdag 10 juni 2015

Heeft u uw bonuskaart?

"Heeft u uw bonuskaart?"

"Nee, die heb ik niet bij me, sterker nog ik heb er niet eens 1!"
"Misschien is het toch handig om er 1 te nemen mevrouw, het kost u niks en met de bonuskaart kunt u profiteren van onze aanbiedingen.."
"Ja, dat is me al vaker verteld maar nee bedankt"
"Wilt u koopzegels?"
"Mevrouw, ik zou graag mijn boodschappen af willen rekenen en de winkel eindelijk verlaten."
" Ook geen airmiles dan neem ik aan?"
"Eh, nee..."
"Dat is dan €14,70 alstublieft."
"Pinnen graag! "
"Wilt u nog dierenplaatjes?"
"....."

Ja, zo gaat dat dus tegenwoordig bij de albert heijn. Zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn blog over boodschappen doen heb ik een enorme hekel aan boodschappen doen, maar dat gebazel bij de kassa komt me nu ook echt mijn strot uit.
De altijd o zo gezellige kassiere komt met zoveel vragen dat het simpelweg niet meer mogelijk is om binnen een paar minuten weer buiten staan.

Nu vind ik de bonuskaart sowieso al een stom ding.
"Heeft u geen bonuskaart, dan hoort u lekker niet in het clubje". Ja boeiend? Maar goed, er zitten van die fanatiekelingen achter de kassa die zonder bonuskaart ook echt geen korting geven..

En nu hebben ze dan een vernieuwde bonuskaart (nouja nu, die hebben ze al een tijdje, ik hobbel nogal achter de bonuskaart feitjes aan) waar je dan persoonlijke aanbiedingen krijgt. Kan iemand mij vertellen wat dat dan weer inhoud? Ik heb namelijk nog nooit iemand over zijn persoonlijke aanbieding gehoord, of is dat uit den boze om te vertellen? "Goh buuf wat heb je lekkere koffie", "ja dat was mijn persoonlijke aanbieding bij de AH!", het klinkt in ieder geval achterlijk.

Om nou te zeggen dat al ik die kortingsdingen belachelijk vind.. nee dan zou ik liegen. Als er bij de ONLY een vip avond is (alleen voor mensen die daar ooit in een vlaag van verstand verbijstering hun gegevens hebben ingevuld) dan sta ik natuurlijk vooraan. Een beetje hypocriet moet kunnen toch?

woensdag 17 september 2014

Tinder

Jaren geleden hoorde ik voor het eerst van datingsites, ik geloof dat het relatieplanet was. Ik weet nog dat ik dacht, "waarom moet je je nou inschrijven op internet om een leuke man tegen te komen? Daar loop je toch gewoon tegenaan". Nu, jaren later zijn er talloze datingsites, ik vind het net een soort "marktplaats" voor mensen. Je laat je op je best zien en hoopt dat dit "verkoopt". Tegenwoordig is het gewoon een hype en dan vooral de app-versies, je kan er niet meer omheen. Dat gezegd te hebben, ook ik zit op zo'n app.. gewoon, omdat ik er niet omheen kon.. Nee eigenlijk was ik weer eens nieuwsgierig.
                      

                              

Na al een paar keer gehoord te hebben van tinder, ben ik toch de app winkel maar ingedoken en heb vervolgens mijn persoonlijke marktplaats advertentie op tinder gemaakt. Leuk dat ik het vind! Zo hypocriet, ik weet het, jaren lang heb ik geroepen "ik moet dat gedoe allemaal niet", en kijk me nu eens fanatiek zitten klikken op hartjes en kruisjes. Dat hartjes en kruisjes concept is voor mij ook precies wat het zo leuk maakt. De grote vleeskeuring, eerst een foto zien en beslissen of het ja of nee wordt, en pas wanneer je allebei op het hartje hebt geklikt kan je praten. Zo is het dus mijn eigen schuld als een of andere gek tegen me gaat praten want ik heb tenslotte zelf op het hartje geklikt. Ik ben (zelfs op zo'n app) nogal kieskeurig. Het moet wel een beetje aantrekkelijke man zijn en het liefst ook nog met gedeelde interesses. Er komen een figuren voorbij.. dan snap je gelijk dat online hun laatste poging is om nog maar aan een date/relatie/seks te komen. Schokkend gewoon! Maar af en toe gebeurd het dan toch "It's a match", joepie!


                                                    

Als het dan eindelijk gelukt is zo'n felbegeerde match binnen te slepen kan het berichten sturen beginnen. En werkelijk, dan valt weer de helft af.. De meest rare openingszinnen komen voorbij. "Gefeliciteerd met onze match", mag ik even een teiltje? Of, "wanneer we gaan trouwen, dan vertel ik in mijn belofte dat mijn hart sneller ging slaan toen ik jouw foto voorbij zag komen op tinder", oke die vond ik best grappig. Maar als de openingszin dan niet zo slecht is en er daadwerkelijk een gesprek ontstaat vind ik het ook maar raar. Bijna elk gesprek verloopt hetzelfde. Hallo, hoe is het, wat doe je in het dagelijks leven, waar kom je vandaan, wat zoek je op tinder? Een kruisverhoor in sneltreinvaart. Maar de vraag, wat zoek je op tinder.. ik heb zelf werkelijk geen flauw idee! Ik zoek eigenlijk helemaal niks, tenzij het een knappe rijke man is die het geweldig vindt om te shoppen en mij een inloopkast met inhoud wilt geven (echt, ik ben eens ont-matched door dat antwoord, hilarisch!). Ik denk niet dat ik ooit ga daten via tinder, dus dat zoek ik niet, nieuwe vrienden zoek ik ook niet, ik zit gewoon lekker nutteloos te zijn! 

Stiekem, diep van binnen, ben ik ondanks mijn tinder verslaving nog net zo overtuigd van "waarom moet je je nou inschrijven op internet om een leuke man tegen te komen? Daar loop je toch gewoon tegenaan". Ik vind het heerlijk om te dagdromen over hoe mijn prins op het witte paard tegen me aanloopt in een supermarkt. Al zal ik eerst boos zijn want ja, ik word nou eenmaal snel boos als iemand tegen me aanloopt, maar daarna haalt hij een heerlijke fles wijn uit het schap (heerlijke wijn in een supermarkt is ook onzin..) om vervolgens samen buiten in het park, in de zon, die heerlijke wijn op te drinken. En ze leven nog lang en gelukkig! Dat is hoe ik het wil, of in ieder geval iets wat er op lijkt. Niet, we klikten allebei op het hartje, hadden nutteloze gesprekken, gingen maar eens daten, en we leven nog lang en gelukkig.












 

vrijdag 28 maart 2014

Vriendschap is een illusie.

Oké, het is echt een eeuwigheid geleden dat ik een blog heb geplaatst maar niet getreurd (of juist wel), daar ben ik weer!

Het schrijven van een blog heb ik continu voor me uitgeschoven. Het liefst wou ik gewoon weer een vrolijk verhaaltje schrijven maar dat lukte gewoon even niet. Ik ben er in de afgelopen maanden meer dan ooit achter gekomen dat het leven gewoon niet áltijd leuk is. En vandaag bedacht ik me, waarom zou het een vrolijk verhaal móeten zijn. Misschien omdat mensen het verwachten? Maar goed, niet alles hoeft te gaan zoals verwacht.

Zo had ik bijvoorbeeld, naïef als ik ben, verwacht dat bepaalde mensen áltijd voor je klaar staan, "vriendschap voor het leven". Helaas is dit geen zekerheid in het leven, vrienden komen en gaan. Sommige blijven altijd, en dat zijn de mensen die je niet elke dag hoeft te spreken of te zien. Misschien zelfs maanden niet, maar als je elkaar dan spreekt of ziet dan weet je dat het goed zit.
Maar daar waar vriendschappen komen en gaan blijft familie altijd bij je. In goede en slechte tijden, in voor en tegenspoed (Jezus wat cliché!).

Het is raar om er achter te komen dat sommige mensen je simpelweg laten vallen als het even niet gaat, het is raar om er achter te komen dat tegelijkertijd sommige mensen wel voor je klaar staan, ook mensen waar je het helemaal niet van verwacht. Maar dingen gaan nou eenmaal niet altijd als verwacht.

Eén keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie, vriendschap is een droom, een pakketje schroot met een dun laagje chroom.

maandag 25 november 2013

"Hey, er is geen bal op de tv"

Het is ondertussen alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb geplaatst. Eerst had een ontsteking me aardig te pakken en daarna kreeg ik het nogal druk, helaas! Maar terwijl ik de ontsteking probeerde kwijt te raken en dus veel op de bank aan het hangen was en voor een beetje vermaak maar tv keek, is het me opgevallen dat de tv tegenwoordig echt helemaal nergens meer op slaat. Nou is dat op zich niks nieuws, al tijden worden we geteisterd door hersenloze programma's. Oh oh cherso, de hele reeks barbie, een dating programma speciaal voor sterretje van oh oh cherso, die er natuurlijk niks aan overhield want serieus wie wilt nou iets met zo'n vent, en nu heeft Joey ook nog eens een dating programma.. Volgens mij kijken ze echt naar de meest achterlijke mensen en daar maken ze een programma van. Maar dat werkt dus, want hoe leuk is het om te kijken hoe een stel hersenloze vrouwen "vechten" om mannen als joey of sterretje.. Voor mij als vrouw goed om te zien dat er altijd nog zieligere vrouwen zijn dan ik zelf en voor de mannen een hart onder de riem omdat als daar al vrouwen op af komen, dan komen ze overal op af!

Maar nu, een nieuwe dating show waar je je voor op kan geven, een totaal nieuw idee. In mijn ogen werkelijk het achterlijkste idee.. Gezellig met z'n alle in je blote reet op een eiland zitten, nou als daar nou geen goed huwelijk uit komt, dan weet ik het ook niet meer! Ik vraag me ook af of de persoon die dat bedenkt, in dit geval Reinout Oerlemans, ook daadwerkelijk denkt dat het gaat werken om daar een relatie uit te slepen of dat het puur is om maar weer een kansloos programma op de tv te gooien. Daar zijn er natuurlijk nog niet genoeg van.. En dan dit; "Het gaat er niet om dat je de hele tijd naar een piemel zit te kijken", aldus Reinout. "Het gaat meer om de reactie op elkaar van twee naakte mensen die zich nergens achter kunnen verschuilen. Dat kan gewoon goede, spannende televisie opleveren.". Ik weet het niet hoor, het zal aan mij liggen, maar ik zal dus wel de hele tijd naar de piemel zitten te staren, niet omdat ik dat nou zo graag wil zien maar daar wordt je blik toch naar toegetrokken?! En spannend zal het zeker worden, een uur naar blote mensen op een eiland kijken is natuurlijk super spannend! Al vraag ik me af of wij als kijkers ook het klokkenspel van Henk en de hang tieten van Bep gaan zien, of komen daar blokjes voor.. Dan kijken we dus helemaal nergens meer na.

En dan dit..
 
Hemeltje lief.. Een real life soap over "de stylist van het zuiden". De naam alleen al.. DE stylist, als dit DE stylist is dan gaat Nederland er echt op achteruit.. Die kleding wil je toch niet dood in gevonden worden, glittertjes, steentjes, pailletjes en printjes, en dat het liefst allemaal tegelijk! Ik vind een glittertje of een steentje best leuk, maar overdrijven is ook een vak. Zijn vak wel te verstaan. Ik weet niet of de mensen in het zuiden allemaal zo smaakloos zijn maar dat kan ik me haast niet voorstellen. Oftewel, we hebben weer een programma pure leedvermaak. Elke week kunnen we zien hoe hij weer een stap dichter bij zijn eigen huispak komt of hoe lekker overdreven hij zijn huis inricht. Pure leedvermaak allemaal.

Maar goed, laten we vooral  met z'n alle lekker naar domme mensen op tv blijven kijken, of ze nou in een villa op Cherso zitten, een vrouw aan de haak proberen te slaan, heel Nederland mee laten genieten van de bruiloft, zwangerschap, bevalling en een mislukte vakantie, een stylist zonder kledingsmaak of blote mensen op een eiland, we kunnen er in ieder geval om lachen!

dinsdag 5 november 2013

discriminatie

Eindelijk is de hele zwarte piet discussie wat minder geworden. Niet meer elke dag overal maar “zwarte piet”, van het nieuws tot in talkshows je kon er gewoon niet meer omheen. Maar deze hele discussie heeft mij toch wel aan het denken gezet. Aan de ene kant denk ik, boeiend wat voor kleur ze ook hebben, dan wordt het toch lekker een paarse piet? Als kind was ik als de dood voor zwarte pieten.  Trouwens ook voor sinterklaas, ik vond de cadeaus leuk maar het liefst had ik dat die goedheiligman de cadeaus maar keurig voor de deur zette in plaats van dat hij binnen kwam. Ik was er zo bang voor, dat ik toen ik een jaar of drie/vier was mijn tanden uit mijn mond heb getrokken. Ja echt, zo zenuwachtig was ik. Aan alle ook maar een beetje loszittende tanden ging ik zitten friemelen, net zo lang tot ze er uit kwamen.  Maar aan de andere kant denk ik, als we de zwarte piet van kleur veranderen, waar gaat het dan heen?

Discriminatie is overal, bij alles is wel iemand die zich gediscrimineerd voelt. Ik vind het ook vrouw onvriendelijk dat vrouwen in islamitische landen een hoofddoek moeten dragen, maar als ik daar dan zou wonen, ja dan doe ik ook maar een doek op mijn hoofd, het hoort toch in dat land!

 Ik kan me ook zo voorstellen dat als dieren na zouden kunnen denken dat zij zich enorm bang voelen voor de bont rage die er op dit moment is. Dus ik zou ook graag willen dat dat wordt afgeschaft. Onschuldige dieren die worden vermoord om hun vacht, zodat alle barbies zich mooier kunnen voelen.  En dan dat halal slachten, dat vind ik erg! Dieren die op een afschuwelijke manier worden gedood om op te eten, maar dat is traditie.. En aan dat soort tradities mogen we niet zitten. Dan krijg je te horen, we leven toch in een vrij land waar iedereen hun tradities uit mag voeren.. Maar goed, behalve de Nederlanders zelf dan.

woensdag 23 oktober 2013

Van Slipknot naar Mad Dog en Digital Punk

Deze blog kan schokkende beelden bevatten.

Elke puber komt er mee in aanraking, de identiteitscrisis.. Nu moet ik toegeven, ik heb een enorme crisis gehad. Als ik nu terug kijk naar hoe ik er ooit bij gelopen heb dan schrik ik er gewoon van.

Als klein kind was ik nogal dik. Ernstig dik eigenlijk. Toen schaamde ik me er niet voor, het interesseerde me gewoon niet wat mensen er van dachten. Ik trok aan wat ik leuk vond en klaar. Ik heb erg veel respect voor mini me, als ik nu nog zo was had ik dat nooit op die manier kunnen doen. Ik zou niet aangetrokken hebben wat ik wou. Op dit moment schaam ik me zelfs lichtelijk voor hoe ik geweest ben.

 




Ik denk dat ik hier ongeveer een jaar of 10 was, het moet groep 6 van de basisschool zijn geweest. Goed, je begrijpt nu ook vast dat ik me er een beetje voor schaam.





Maar de hele crisis begon pas daarna. Voor ik naar de middelbare school ging viel ik opeens veel af, ik dankte God op mijn blote (niet meer hele dikke) knietjes.. Met mijn kilo's vloog ook mijn verstand weg, ik ging totaal andere muziek luisteren (wat ik daarvoor luisterde weet ik eigenlijk niet eens meer, ik weet dat ik regelmatig hardcore maar ook jan smit luisterde en ongetwijfeld iets van k3, goede combinatie dus). Ik ging luisteren naar Within Temptation, Evanescene, Sex pistols, dat gedoe. Na een aantal maanden werd het steeds extremer, Korn, Slipknot, het kon me niet hard genoeg. Ik had besloten me daardoor ook anders te gaan kleden en mijn haar te gaan verven, mijn god..



Foto: Toen was je nog lief



Dit was in de eerste klas van de middelbare school.. Hoe ik 't kon snap ik nog niet, maar zo liep ik er dus bij.






En als je denkt dat ik daarna het licht wel weer gezien had, nee dus. Geloof het of niet, maar het werd alleen maar erger en erger.. M'n haar ging weer in een kleur, dat is het enige positieve, maar er brak een periode aan dat ik met make up ging experimenteren en dan niet op de manier waarop al die schattige meisjes dat doen, nee ook dat was extreem.


 Dit was in de tweede klas, het haar valt mee, maar m'n ogen zijn zo zwart, de eyeliner was niet aan te slepen.. En die gekke vingertjes erbij, tja het is best apart.

Gelukkig begon ik in de periode hierna een beetje het licht te zien. Ik liet het extreme achter me. Al mijn band t-shirts heb ik verkocht wat me dan weer een klein kapitaal opleverde omdat ik er aardig wat had (slipknot, metallica, linkin park, tokio hotel, korn, en zelfs nick en simon, wat die er tussen doet snap ik nog steeds niet). Met dat kapitaaltje ben ik naar de winkels gegaan en heb redelijk normale kleding gekocht. M'n make up werd normaal en ook m'n muzieksmaak veranderde. Ik ging "gewoon" top veertig luisteren en luisterde ook weer naar hardcore.

 Dit was ik dus in de derde klas. Al weer een stuk normaler. De achtergrond is hier denk ik het meest schokkend. Het begon als een grapje met twee vrienden en een stift. " Schrijf maar wat op m'n muren" zei ik. Dat heb ik geweten, binnen vijf minuten stonden mijn muren vol met piemels. Daarna schreef iedereen die in mijn kamer kwam wat op de muren. Ik denk dat mijn moeder een hart aanval kreeg toen ze het voor het eerst zag, sorry mam!


Ik moet zeggen dat ik sowieso heel veel respect heb in hoe mijn ouders met die periode zijn omgegaan. Ze hebben me nooit uitgelachen, nooit gezegd dat ik er belachelijk uit zag. Ze hebben me altijd geaccepteerd hoe ik was en gingen zelfs nog met me over straat ook. Nu na al die jaren zie ik in dat dat heel bijzonder is en waardeer ik het echt enorm. Ik denk dat mijn ouders wel geweten hebben dat het een periode was en dus elke dag als ik in een gekke outfit de trap afkwam stiekem hoopte dat het de laatste dag was.

In het vierde jaar van de middelbare school begon ik echt te worden wie ik nu ben. Mijn haar ging blond (dat is daarna nog 30 keer veranderd van blond naar donker en weer terug), mijn kleding bleef "gewoon" en mijn muziek bleef top 40 en steeds meer hardcore, ik ontdekte dat jaar ook de hardstyle. Vanaf ik dat heb ontdekt ben ik er niet meer vanaf gestapt.

En zo ging ik van hardcore, naar rock, hardrock en metal en weer terug. Ik ben sommige vrienden (die ik al jaren heb) dankbaar dat jullie me nooit hebben laten vallen. Jullie hebben me van links naar rechts van onder naar boven zien gaan en daar nooit raar over gedaan.







En dit ben ik dus nu. Tijdens een hardstyle feest met een van m'n favoriete dj's.

dinsdag 15 oktober 2013

Boodschappen doen..

Hoe veel ik van winkelen houd, zo erg haat ik het om boodschappen te doen. Mensen die zeggen "boodschappen doen is toch een soort winkelen" hebben het echt helemaal mis. Als boodschappen doen nou eens ging zoals ik dat wil dan zou het niet zo erg zijn. Supermarkt in lopen (doorlopen! niet slenteren) mandje pakken en snel naar de schappen waar mijn producten liggen, die er in gooien, naar de kassa, spullen op de band, afrekenen en weg.

Helaas, zo gaat het het dus absoluut niet. Je slentert de supermarkt in, daar vind je vaak een warrige berg van mandjes waar een of ander sloom persoon voorstaat om het perfecte mandje uit te zoeken, dat ze allemaal hetzelfde zijn doet er niet toe, nee die ene speciale moet gevonden worden. Daar begint mijn emmer al vol te druppelen. Als ik dan eindelijk mijn mandje te pakken heb, wil ik zo snel mogelijk mijn producten er in hebben. Vergeet het maar, voordat ik bij het juiste pad ben aangekomen zijn er al weer wat druppels in mijn emmer gekomen. Al die mensen lopen zo langzaam als het maar kan. Mensen lopen te zwiepen met hun mandjes die ik dan vakkundig moet ontwijken. En dan eindelijk.. eindelijk.. bij het juiste pad.


Twee van die oudjes die het handeltje blokkeren. En dan kan je wachten.. en wachten.. Ze blijven een hele tijd staan twijfelen of dat nou wel het juiste product is..
Wat nog erger is, twee van die oude tangen die recht voor een schap gaan staan praten, zie zien me naderen maar blijven gewoon staan en wanneer ik me er door heen probeer te krijgen om dat ene ding te pakken krijg ik nog een boze blik ook. Tja, hoe durf ik ook?! Hun onderonsje onderbreken in een supermarkt, ik ben een door en door slecht mens inderdaad.

Als dan eindelijk alle hindernissen zijn doorstaan en ik me richting de kassa begeef begint het volgende drama. Als ik zie dat er een enorme rij staat kan ik wel janken. Maar wanneer de rij klein is zegt dat echt nog niet dat je snel buiten staat.. Vanochtend had ik zo'n fijn exemplaar voor me die perse gepast wou betalen. Dat de rij achter haar steeds harder begon te zuchten kan haar geen reet schelen.. Tergend langzaam sprokkelde ze alle muntjes uit haar portemonnee bij elkaar. "Zo, nu moet het kloppen", zei ze. Net op tijd want mijn emmer liep echt bijna over. Maar goed, het zal geen boodschappen doen zijn als de kassière niet zegt "mevrouw u mist nog twintig cent". De slome teller kwam tot 15 cent, waarop ik al happig mijn portemonnee open deed om haar de missende 5 cent te geven. Maar nee, "ik betaal wel gewoon met twintig".

Mijn emmer stroomde over. Het stoom kwam uit mijn oren. Tel tot tien.. tel tot tien..