dinsdag 15 oktober 2013

Boodschappen doen..

Hoe veel ik van winkelen houd, zo erg haat ik het om boodschappen te doen. Mensen die zeggen "boodschappen doen is toch een soort winkelen" hebben het echt helemaal mis. Als boodschappen doen nou eens ging zoals ik dat wil dan zou het niet zo erg zijn. Supermarkt in lopen (doorlopen! niet slenteren) mandje pakken en snel naar de schappen waar mijn producten liggen, die er in gooien, naar de kassa, spullen op de band, afrekenen en weg.

Helaas, zo gaat het het dus absoluut niet. Je slentert de supermarkt in, daar vind je vaak een warrige berg van mandjes waar een of ander sloom persoon voorstaat om het perfecte mandje uit te zoeken, dat ze allemaal hetzelfde zijn doet er niet toe, nee die ene speciale moet gevonden worden. Daar begint mijn emmer al vol te druppelen. Als ik dan eindelijk mijn mandje te pakken heb, wil ik zo snel mogelijk mijn producten er in hebben. Vergeet het maar, voordat ik bij het juiste pad ben aangekomen zijn er al weer wat druppels in mijn emmer gekomen. Al die mensen lopen zo langzaam als het maar kan. Mensen lopen te zwiepen met hun mandjes die ik dan vakkundig moet ontwijken. En dan eindelijk.. eindelijk.. bij het juiste pad.


Twee van die oudjes die het handeltje blokkeren. En dan kan je wachten.. en wachten.. Ze blijven een hele tijd staan twijfelen of dat nou wel het juiste product is..
Wat nog erger is, twee van die oude tangen die recht voor een schap gaan staan praten, zie zien me naderen maar blijven gewoon staan en wanneer ik me er door heen probeer te krijgen om dat ene ding te pakken krijg ik nog een boze blik ook. Tja, hoe durf ik ook?! Hun onderonsje onderbreken in een supermarkt, ik ben een door en door slecht mens inderdaad.

Als dan eindelijk alle hindernissen zijn doorstaan en ik me richting de kassa begeef begint het volgende drama. Als ik zie dat er een enorme rij staat kan ik wel janken. Maar wanneer de rij klein is zegt dat echt nog niet dat je snel buiten staat.. Vanochtend had ik zo'n fijn exemplaar voor me die perse gepast wou betalen. Dat de rij achter haar steeds harder begon te zuchten kan haar geen reet schelen.. Tergend langzaam sprokkelde ze alle muntjes uit haar portemonnee bij elkaar. "Zo, nu moet het kloppen", zei ze. Net op tijd want mijn emmer liep echt bijna over. Maar goed, het zal geen boodschappen doen zijn als de kassière niet zegt "mevrouw u mist nog twintig cent". De slome teller kwam tot 15 cent, waarop ik al happig mijn portemonnee open deed om haar de missende 5 cent te geven. Maar nee, "ik betaal wel gewoon met twintig".

Mijn emmer stroomde over. Het stoom kwam uit mijn oren. Tel tot tien.. tel tot tien..



Geen opmerkingen:

Een reactie posten