Elke puber komt er mee in aanraking, de identiteitscrisis.. Nu moet ik toegeven, ik heb een enorme crisis gehad. Als ik nu terug kijk naar hoe ik er ooit bij gelopen heb dan schrik ik er gewoon van.
Als klein kind was ik nogal dik. Ernstig dik eigenlijk. Toen schaamde ik me er niet voor, het interesseerde me gewoon niet wat mensen er van dachten. Ik trok aan wat ik leuk vond en klaar. Ik heb erg veel respect voor mini me, als ik nu nog zo was had ik dat nooit op die manier kunnen doen. Ik zou niet aangetrokken hebben wat ik wou. Op dit moment schaam ik me zelfs lichtelijk voor hoe ik geweest ben.
Ik denk dat ik hier ongeveer een jaar of 10 was, het moet groep 6 van de basisschool zijn geweest. Goed, je begrijpt nu ook vast dat ik me er een beetje voor schaam.
Maar de hele crisis begon pas daarna. Voor ik naar de middelbare school ging viel ik opeens veel af, ik dankte God op mijn blote (niet meer hele dikke) knietjes.. Met mijn kilo's vloog ook mijn verstand weg, ik ging totaal andere muziek luisteren (wat ik daarvoor luisterde weet ik eigenlijk niet eens meer, ik weet dat ik regelmatig hardcore maar ook jan smit luisterde en ongetwijfeld iets van k3, goede combinatie dus). Ik ging luisteren naar Within Temptation, Evanescene, Sex pistols, dat gedoe. Na een aantal maanden werd het steeds extremer, Korn, Slipknot, het kon me niet hard genoeg. Ik had besloten me daardoor ook anders te gaan kleden en mijn haar te gaan verven, mijn god..

Dit was in de eerste klas van de middelbare school.. Hoe ik 't kon snap ik nog niet, maar zo liep ik er dus bij.
En als je denkt dat ik daarna het licht wel weer gezien had, nee dus. Geloof het of niet, maar het werd alleen maar erger en erger.. M'n haar ging weer in een kleur, dat is het enige positieve, maar er brak een periode aan dat ik met make up ging experimenteren en dan niet op de manier waarop al die schattige meisjes dat doen, nee ook dat was extreem.
Dit was in de tweede klas, het haar valt mee, maar m'n ogen zijn zo zwart, de eyeliner was niet aan te slepen.. En die gekke vingertjes erbij, tja het is best apart.
Gelukkig begon ik in de periode hierna een beetje het licht te zien. Ik liet het extreme achter me. Al mijn band t-shirts heb ik verkocht wat me dan weer een klein kapitaal opleverde omdat ik er aardig wat had (slipknot, metallica, linkin park, tokio hotel, korn, en zelfs nick en simon, wat die er tussen doet snap ik nog steeds niet). Met dat kapitaaltje ben ik naar de winkels gegaan en heb redelijk normale kleding gekocht. M'n make up werd normaal en ook m'n muzieksmaak veranderde. Ik ging "gewoon" top veertig luisteren en luisterde ook weer naar hardcore.
Dit was ik dus in de derde klas. Al weer een stuk normaler. De achtergrond is hier denk ik het meest schokkend. Het begon als een grapje met twee vrienden en een stift. " Schrijf maar wat op m'n muren" zei ik. Dat heb ik geweten, binnen vijf minuten stonden mijn muren vol met piemels. Daarna schreef iedereen die in mijn kamer kwam wat op de muren. Ik denk dat mijn moeder een hart aanval kreeg toen ze het voor het eerst zag, sorry mam!Ik moet zeggen dat ik sowieso heel veel respect heb in hoe mijn ouders met die periode zijn omgegaan. Ze hebben me nooit uitgelachen, nooit gezegd dat ik er belachelijk uit zag. Ze hebben me altijd geaccepteerd hoe ik was en gingen zelfs nog met me over straat ook. Nu na al die jaren zie ik in dat dat heel bijzonder is en waardeer ik het echt enorm. Ik denk dat mijn ouders wel geweten hebben dat het een periode was en dus elke dag als ik in een gekke outfit de trap afkwam stiekem hoopte dat het de laatste dag was.
In het vierde jaar van de middelbare school begon ik echt te worden wie ik nu ben. Mijn haar ging blond (dat is daarna nog 30 keer veranderd van blond naar donker en weer terug), mijn kleding bleef "gewoon" en mijn muziek bleef top 40 en steeds meer hardcore, ik ontdekte dat jaar ook de hardstyle. Vanaf ik dat heb ontdekt ben ik er niet meer vanaf gestapt.
En zo ging ik van hardcore, naar rock, hardrock en metal en weer terug. Ik ben sommige vrienden (die ik al jaren heb) dankbaar dat jullie me nooit hebben laten vallen. Jullie hebben me van links naar rechts van onder naar boven zien gaan en daar nooit raar over gedaan.

En dit ben ik dus nu. Tijdens een hardstyle feest met een van m'n favoriete dj's.


Geen opmerkingen:
Een reactie posten