
Na al een paar keer gehoord te hebben van tinder, ben ik toch de app winkel maar ingedoken en heb vervolgens mijn persoonlijke marktplaats advertentie op tinder gemaakt. Leuk dat ik het vind! Zo hypocriet, ik weet het, jaren lang heb ik geroepen "ik moet dat gedoe allemaal niet", en kijk me nu eens fanatiek zitten klikken op hartjes en kruisjes. Dat hartjes en kruisjes concept is voor mij ook precies wat het zo leuk maakt. De grote vleeskeuring, eerst een foto zien en beslissen of het ja of nee wordt, en pas wanneer je allebei op het hartje hebt geklikt kan je praten. Zo is het dus mijn eigen schuld als een of andere gek tegen me gaat praten want ik heb tenslotte zelf op het hartje geklikt. Ik ben (zelfs op zo'n app) nogal kieskeurig. Het moet wel een beetje aantrekkelijke man zijn en het liefst ook nog met gedeelde interesses. Er komen een figuren voorbij.. dan snap je gelijk dat online hun laatste poging is om nog maar aan een date/relatie/seks te komen. Schokkend gewoon! Maar af en toe gebeurd het dan toch "It's a match", joepie!
Als het dan eindelijk gelukt is zo'n felbegeerde match binnen te slepen kan het berichten sturen beginnen. En werkelijk, dan valt weer de helft af.. De meest rare openingszinnen komen voorbij. "Gefeliciteerd met onze match", mag ik even een teiltje? Of, "wanneer we gaan trouwen, dan vertel ik in mijn belofte dat mijn hart sneller ging slaan toen ik jouw foto voorbij zag komen op tinder", oke die vond ik best grappig. Maar als de openingszin dan niet zo slecht is en er daadwerkelijk een gesprek ontstaat vind ik het ook maar raar. Bijna elk gesprek verloopt hetzelfde. Hallo, hoe is het, wat doe je in het dagelijks leven, waar kom je vandaan, wat zoek je op tinder? Een kruisverhoor in sneltreinvaart. Maar de vraag, wat zoek je op tinder.. ik heb zelf werkelijk geen flauw idee! Ik zoek eigenlijk helemaal niks, tenzij het een knappe rijke man is die het geweldig vindt om te shoppen en mij een inloopkast met inhoud wilt geven (echt, ik ben eens ont-matched door dat antwoord, hilarisch!). Ik denk niet dat ik ooit ga daten via tinder, dus dat zoek ik niet, nieuwe vrienden zoek ik ook niet, ik zit gewoon lekker nutteloos te zijn!
Stiekem, diep van binnen, ben ik ondanks mijn tinder verslaving nog net zo overtuigd van "waarom moet je je nou inschrijven op internet om een leuke man tegen te komen? Daar loop je toch gewoon tegenaan". Ik vind het heerlijk om te dagdromen over hoe mijn prins op het witte paard tegen me aanloopt in een supermarkt. Al zal ik eerst boos zijn want ja, ik word nou eenmaal snel boos als iemand tegen me aanloopt, maar daarna haalt hij een heerlijke fles wijn uit het schap (heerlijke wijn in een supermarkt is ook onzin..) om vervolgens samen buiten in het park, in de zon, die heerlijke wijn op te drinken. En ze leven nog lang en gelukkig! Dat is hoe ik het wil, of in ieder geval iets wat er op lijkt. Niet, we klikten allebei op het hartje, hadden nutteloze gesprekken, gingen maar eens daten, en we leven nog lang en gelukkig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten